Son

Artık bir cümlede bile biz olamayan sen ve ben.. Başlamak ne kadar zor olduysa bitirmek de öyle zor olacak eminim. Ne zaman bu kadar yıprandık ne zaman bu kadar tükettik bilmiyorum. Beklediğim bu değildi senden bizden.. Gözlerine baktığımda beni göremiyordum artık. Bana aşık olduğuna inandığım adamın günden güne değişmesi ve bunu kabullenmeye çalışmak oldukça zordu benim için. Ben uyurken beni izleyen adam gitmişti yerine beni hayatında sıralandaştıran benden ayrı bir gelecek planlayan bir adama dönüşmüştü. Sanırım eskisi gibi de sevmiyordu zaten. Sanki bir terazi vardı ve bir taraf ne kadar çok severse diğerinin sevgisi o kadar azalıyordu.

Bazen kendimi anlatmakta güçlük çektiğim doğru. Belki de çok farklı açılardan bakmamızdandı aynı şeylerden farklı anlamlar çıkartmamız. Ben senin hem ailen hem arkadaşın olurdum da sen benim için bir yer ayırabilseydin. Elbet ben de hatalar yaptım. Bir kısmı güvensizliğimden kaynaklanıyor bu bir mazeret olamaz olmamalı ama sen de biraz çabalasaydın da birlikte yenseydik olmaz mıydı? Üzgünüm.

Şimdi bitiyor artık şimdi biliyorum bir sonu yaşıyoruz. Sabah uyandığımda yüzün olmayacak yanımda, sarılıp uyuyamayacağım, film izlerken ya da gece çıktığımızda uykum geldiği için şikayet ettiğin ben olmayacağım. sabah benim yüzümden erken uyanmak zorunda kalmayacaksın hem. Hem belki daha güzel olur her şey.. Zamanla..

Biliyorum her şeye alışacağız.
Ne yaşadıysam iyi ki yaşadım.

Teşekkür ederim tüm iyi ve güzel şeyler için.

Yolun sonu.