Eskiden daha Türk filmi tadında insanlardık biz.  Daha doğal, daha samimi. Sonradan cool olduk. Daha yalancı olduk, yeni maskeler edindik. Zaman ve şartlar bunu gerektirdi. Çünkü ayakta kalmak için buna mecbur edildik. Ne zaman kendimiz olsak hep kaybettik. Zayıflıklarımızı gösterdikçe dost sandıklarımız düşmanlarımız nereden saldıracağını öğrendi. Yeni cepheler açtık kendimize. Sonra savaşmaktan yorulduk. Zırhımızı çıkartıp yanlarında soluklanabileceğimiz yüzler aradık. Hayal kırıklıklarımız attıkça yalnızlaştık. Hiç iyi olmadı. Keşke hiç değişmeseydik. Her gün hangi maskeyi seçeceğimizi düşünmek zorunda kalmazdık o zaman. Ağlarken gülmezdik. Maskelere kendimizi kaptırıp eleştirdiğimiz insanlara dönüşmezdik belki de. Ama şimdi geç kaldık..