Yıllar geçmiş üzerinden…Anılar alıp götürmüş bir yerlere dalıp gitmişiz çıkamamışız içinden. Haklı kimdi suçlu kim tartışmalarından çok uzaktayım artık. Dışarıda lapa lapa kar var. Kırmızının en güzel tonunda üzerinde yılbaşı temaları olan pek sevimli kupam elimde yeni yılı karşılıyoruz birlikte. Birkaç damla yudumluyorum kahvemden. Bu keyfi asla değişmem sanırım.
Ne kadar da çabuk geçti her şey. Oysa hala yerli yerinde gibi. Her an çantamı alıp çıksam gitsem oraya aynı şeyleri yaşarmışım gibi gözümün önünden gitmiyor.. oysa çok uzaklardayım. Başka şehirde bambaşka bir havayı soluyorum başka bir hayat yaşıyorum. Ruhumu dinlendiren müzikler beni benden alıp götürüyor hayaller alemine..aynı zamana dönsem aynı şeyler mi yaşanırdı acaba yine? Eksikler nelerdi bilmiyorum. Kim kiminle daha mutlu olurdu? Bizler mi yazdık kaderi yoksa bize verilen sahneyi mi oynadık. Kim kaldı ki yanımızda artık?
Doğru diye inandığımız seçimlerimiz yanlış mıydı? Bazı hikayelerin sonu mutsuz bitse de istediğimiz şeylerin bir gün gerçekleşeceğine inanmaya devam edip yıllarımızı harcarız geriye dönülmeyeceğini bile bile. Peki yaşananlar şimdiki gibi olmasaydı o her zaman özlenen kişiyle olsaydı çok mu farklı yaşardık? Çok mu severdik birbirimizi ya da nefret mi ederdik? bazı şeyleri yaşamadan kestirmek gerçekten zor. Yaşanmayan biri hakkında ne söylenebilir ki? Varlığınızdan bile habersiz belki. Ya da varlığınızı bile unutmuş durumda. O daha da kötü. Birilerinin hayatından çıkıyorsunuz ve fark edilmiyorsunuz bile. Onun için yaşam devam ediyor sizinle ya da sizsiz. Sizin yaşamınızda devam ediyor tabi. Kimsenin derdinden dolayı dünya duracak değil ya! Döner durur geçer zaman..
Peki geride kalanın yaşantısını nasıl devam ediyor? Yeri doldurulamayan derin bir boşluk. Herkesi onunla kıyaslıyoruz. Vazgeçtim diyoruz ama yine başladığımız yere geri dönüyoruz bi süre sonra. Neden biz kadınlar hep zaaflarımıza yenik düşüyoruz bu kadar bilmiyorum. Elde edilemediği için mi bu kadar çekici yoksa gerçekten kafamızda yarattığımız ideal’e en yakın olan o mu? Bilmiyorum ...
Hep sır olarak kalacak her şey. Kimse bilmeyecek. İsimler unutulacak belki. Yalnızca hep içimizde bi yerlerde kalacak hatırlanacak..Günün koşuşturmasından unutsak bile her zaman derin bir boşluk olacak. Bilinmeyen, gizli bir aşk… bizimle yaşayacak ve bizimle gömülecek belki de toprağa.. şimdiki gibi, ne zaman hatırlansa sızlatacak içimizi. Düşünceler saracak bedenimizi. Nerede, neler yapıyor, kiminle birlikte? Mutlu mu? Hep kendimizi kıyaslayacağız. Suçu kendimize atacağız yine.
Oysa gitmeyi tercih eden oydu. Asıl önemli olan kalmak iken o gitmeyi seçti. Senaryolar üreteceğiz kafamızda. Günümüz huzursuz geçecek. Ne şömine ateşi ısıtacak içimizi, ne güzel şarkılar. Aksine daha da alevlendirecek sevgimizi…gece olacak uyku tutmayacak gozlerimizi…sabahlar karanlık başlayacak. Güneş bile yüzünü göstermeyecek artık… kimse anlam veremeyecek bu halinize. Bir şeyim yok , iyiyim ben.. havalardan herhalde keyifsizlik, yorgunluk var biraz üzerimde deyip geçiştireceksiniz..
Evet tam da böyle olacak hikayeniz…imkansız olarak kalacak…sonra bir gün daha geçecek, yavaş yavaş toparlanmaya başlayacaksınız ve yine bir an gelecek filmi başa saracaksınız.. Tıpkı şu an yaptığım gibi………
Merve KILIÇ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder