sensizlik her gece içimi üşütürken,
geride bıraktığın boşluklarda yankılanıyor sesim
suskun çığlıklarım bir şimşek gibi yakıyor bedenimi
yıkılıp kalıyorum orada
işte şimdi sonsuzdayım, boşluktayım
geçmiş hiç geçmemiş
dün gibi karşıma çıkıyor hatıralar
kendimi kandırıyorum
ne git diyebiliyorum ne de kal
sessizce gidişini izliyorum
fırtınalar kopuyor aşıyor bedenimi
gözlerim donuk hissiz, yaş gelmiyor artık
hikayenin kahramanları gitmişken,
geride ne bırakmış olabilirler ki?
iki kişilik.. sessiz sakin.. güneşi bekleyen..
bir hikaye sadece..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder